Op de Philippe Chatrier centrale baan van het iconische Roland-Garros stadion verandert de Lacoste Lente-Zomer 2027 collectie het gravel zelf in grondstof. Lawines van gravel vullen de arena, een knipoog naar de fabriek waar het gravel wordt gemaakt, en de catwalk tekent een 'infinityloop' op terre battue, de meest veeleisende ondergrond van het tennis.

Tennis gaf de mode haar eerste preppy-codes: smetteloos wit, strikte etiquette en keurig onderhouden groene grasvelden. In de jaren twintig waren het twee kampioenen die de regels van binnenuit herschreven: Suzanne Lenglen speelde zonder korset, in een kuitlange plisserok, en bracht een vrijheid in het spel die het ritme van de wedstrijd én het tenniskostuum voorgoed veranderde. René Lacoste, op zijn beurt, knipte zijn mouwen af op zoek naar lichtheid, comfort en snelheid en bevrijdde zich zo van de stijfheid van de sporttraditie. Uit die beweging ontstond een blijvend icoon: de polo.

Soms komt rebellie stilletjes, met precisie. Voor Lente-Zomer 2027 viert Lacoste Creative Director Pelagia Kolotouros een nieuw moment, waarop tennis ophield een kostuum te zijn en een uiting van individualiteit werd. Dress Code: No White Required.

Kolotouros leest de baan als een oppervlak in verandering. Lijnen vervagen onder voetenwerk. Gravel nestelt zich in zomen. Zweet wordt een erepenning. Wat ooit als imperfectie gold, wordt nu bewijs van prestatie, de sporen ervan tekenen de codes van de collectie.

Kledingstukken reageren in plaats van zich te conformeren: de snit raakt het lichaam aan in plaats van het te beperken. In het moment van stilte vóór de service telt elk detail: het gewicht van de stof, de geschilderde lijnen, de inademing en de ontlading.

De ontwerper blijft het erfgoed van Lacoste versmelten met technische stoffen: herinterpretaties komen tot stand via materiaaltransformatie, via een verandering van houding. Preppy-standaarden worden bevrijd van stijfheid en hiërarchie, katoenen stoffen worden garment-dyed en enzymatisch gewassen om de structuur te verzachten en beweging zichtbaar te maken; tropische wol wordt losser door deconstructie, zijde wordt gewassen, imperfect en bewust minder stijf. Zorgvuldig geperforeerde patronen op jersey verbeteren de luchtigheid en bewegingsvrijheid, terwijl performance-stoffen opgerold worden gedragen voor meer gemak.

Op de catwalk worden diep petrolkleurige overjassen en zacht getailleerde pakken los en met riem gedragen, aangevuld met lanyards en felgele hangers. Oversized piqué polo's worden gelaagd over technische longsleeves jerseys, gedragen met halfgeplisseerde rokken. Trainingspakken in levendig kobaltblauw nylon en een fel oranje ritsvest dragen de energie van de warming-up uit, terwijl een witte jas en wijde broek gravelvlekken op de zoom tonen, alsof de baan zelf heeft gewonnen. Gekreukte katoenen stoffen en grafische T-shirts maken een personaliseerbare garderobe compleet.

Twee accessoires dragen de sfeer van de baan naar de straat. In lijn met de T-shirts en lanyards inspireerde een foto uit 1984 van de iconische polo door Irving Penn een zachte, gedrapeerde tas met een diagonale flap die de nonchalance nabootst van een piqué kraag, in tinten wit, verlopend gravel en zilveren spiegeleffect. De sculpturale ACE-T1 sneaker met kooistructuur brengt eer aan het net terwijl het uitrekt, en vangt ideeën van kracht en snelheid in drie varianten: een sneaker, een sleehak geïnspireerd op een tennisbal, en een pump met veters.

Ook het kleurenpalet van het seizoen is geïnspireerd op het terrein na de wedstrijd, in zongebakken gravel tinten en minerale aardetinten, geaccentueerd door de extra lading van zilver, felgeel en kobaltblauw.

De Lacoste Lente-Zomer 2027 collectie weerspiegelt wat de jonge René Lacoste begreep toen hij voor het eerst een schaar in zijn mouwen zette: uniformen zijn minder belangrijk dan de vrijheid die ze toelaten.

Dress Code: No White Required blijft trouw aan die geest: er is geen enkele juiste manier om je te kleden, de enige regel die telt, is individualiteit.