Het dringende telegram dat René Lacoste in zijn handen hield, was de officiële oproep waar elke tennisser van droomde. Het was nieuws waar hij reikhalzend naar had uitgekeken. Hij was nog zo jong en was geselecteerd om in het nationale team van Frankrijk te spelen in de Davis Cup. Dit was niet de eerste keer-Lacoste had onlangs deelgenomen aan triomfantelijke ontmoetingen met Denemarken, Ierland en Zwitserland-maar deze keer was speciaal.

Eind juli 1923 zou het Franse team het in Deauville opnemen tegen Spanje in de finale van de Europazone van de Davis Cup. Als ze wonnen, zouden ze helemaal naar de overkant van de Atlantische Oceaan moeten reizen voor de play-off, op Amerikaanse bodem, tegen de winnaars van de America Zone. Wie daar zou winnen, zou het opnemen tegen de titelverdedigers, de Verenigde Staten. Het was dus van vitaal belang dat hij zijn zenuwen de baas bleef. Ook al was hij pas 19.

Toen ze aankwamen in Deauville en de pas gerenoveerde grasbanen van de Sporting Club - onder de huidige Golf Barrière, waar de Lacoste Ladies Open de France wordt gespeeld - werd René Lacoste meteen in het diepe gegooid. Op zaterdag 28 juli koos de Franse teamcaptain Allan H. Muhr hem als speerpunt van de aanval door het op te nemen tegen Manuel de Gomar, een Spaanse sterspeler die nog nooit een wedstrijd in het toernooi had verloren. Er volgde een epische strijd die twee dagen duurde vanwege de regen, waarbij Lacoste verrassend kalm bleef ondanks de rukwinden die het resort en de gravelbaan teisterden. Uiteindelijk won hij in vier sets. Frankrijk leidde nu met 1-0.

Maar in het dubbelspel dat volgde, werden Jacques Brugnon en Henri Cochet verslagen door hun Spaanse tegenstanders. Lacoste pakte zijn racket weer op voor zijn tweede wedstrijd tegen de Spanjaard Eduardo Flaquer. Aangespoord door de elegante toeschouwers van Deauville - fervente tennisfans die vooral genoten van zijn talent - versloeg Lacoste zijn tegenstander snel met 6-1, 6-3, 6-2 onder de zon. Deze jonge sportheld had Frankrijk op een steenworp afstand van de overwinning gebracht. Jean-François Blanchy maakte het karwei af onder luid gejuich van het publiek en Lacoste juichte zichzelf schor. Volgende halte: Amerika!